ZAMIAST NIEGO

„«Nikt nie ma większej miłości od tej, gdy ktoś życie swoje oddaje za przyjaciół swoich» (J 15,13).

„Od dzisiaj Kościół pragnie nazywać „świętym” człowieka, któremu dane było w sposób szczególnie dosłowny wypełnić powyższe słowa Odkupiciela. Oto bowiem pod koniec lipca 1941 r., kiedy na rozkaz obozowego dowódcy ustawiali się w jednym szeregu więźniowie przeznaczeni na śmierć głodową – ten człowiek: Maksymilian Maria Kolbe wystąpił dobrowolnie, wyrażając gotowość pójścia na śmierć w zastępstwie jednego z nich. Gotowość ta została przyjęta – i Ojciec Maksymilian po upływie przeszło dwóch tygodni mąk głodowych – został ostatecznie pozbawiony życia śmiercionośnym zastrzykiem w dniu 14 sierpnia 1941 r.

Działo się to wszystko w obozie koncentracyjnym w Oświęcimiu (Auschwitz), gdzie zamordowano w ciągu ostatniej wojny około czterech milionów ludzi, wśród nich również Sługę Bożą Edytę Stein (Karmelitankę, Siostrę Teresę Benedyktę od Krzyża), której proces beatyfikacyjny toczy się w kompetentnej Kongregacji. Nieposłuszeństwo wobec Boga, Stwórcy życia, który powiedział: «Nie zabijaj», spowodowało na tym miejscu potworną hekatombę śmierci tylu niewinnych. Równocześnie więc nasza epoka została naznaczona straszliwym piętnem zagłady człowieka niewinnego.

Ojciec Maksymilian Kolbe upomniał się w obozie śmierci o prawo do życia niewinnego człowieka – jednego z milionów. Ten człowiek (Franciszek Gajowniczek) żyje po dzień dzisiejszy, i jest wśród nas obecny. Ojciec Kolbe upomniał się o prawo do życia, wyrażając gotowość pójścia na śmierć w jego zastępstwie, ponieważ tamten był ojcem rodziny i jego życie potrzebne było najbliższym. Ojciec Maksymilian Maria Kolbe potwierdził w ten sposób prawo Stwórcy do życia niewinnego człowieka, dał świadectwo Chrystusowi i miłości. Pisze bowiem apostoł Jan: «Po tym poznaliśmy miłość, że On oddał za nas życie swoje. My także winniśmy oddać życie za braci» (1 J 3.16).

Przez śmierć, jaką poniósł Ojciec Maksymilian, przejrzysty znak tej miłości odnowił się w naszym stuleciu, tak bardzo i tak wielorako zagrożonym grzechem i śmiercią. Uwielbiamy więc dzisiaj wielkie dzieło Boże w człowieku”.

Daty do zapamiętania i przeżywania:
Ojciec Kolbe występuje z szeregu

29 lipca 1941 roku więzień ucieka z obozu. Należy do bloku nr 14, tego samego, co Ojciec Kolbe. Pomimo poszukiwań SS, zbieg nie został odnaleziony. Pada okrutne zdanie: dziesięciu więźniów z bloku 14 musi umrzeć w zamian za uciekiniera. To chwile strachu i przerażenia. Komendant obozu przechodzi między rzędami sześciuset więźniów, by wybrać dziesięciu nieszczęśników, którzy pójdą na śmierć do celi głodowej. Jeden z dziesięciu skazanych wybucha szlochem: „Moja biedna żona, moje dzieci…!” – to sierżant Gajowniczek. W tym momencie wydarza się rzecz niewiarygodna. Jeden z więźniów występuje z szeregu i chce rozmawiać z komendantem. Jego prośba jest niesłychana: prosi, by mógł umrzeć zamiast więźnia Gajowniczka. „Kim jesteś?” „Jestem księdzem katolickim”. Komendant nie pojmuje absurdalnej prośby, ale zgadza się. Franciszek Gajowniczek opowiada: „Mogłem jedynie starać się podziękować mu oczyma. Byłem poruszony i z trudem mogłem zrozumieć co się dzieje. Bezmiar gestu: ja, skazany, miałem żyć, a ktoś inny, dobrowolnie i z radością ofiarował swoje życie za mnie, nieznajomego. To był sen czy rzeczywistość?”
(P. Treece, Człowiek dla innych. Maksymilian Kolbe, s. 195).