RODZINA DUCHOWA

Misjonarki – Misjonarze – Wolontariusze

Instytut Misjonarki Niepokalanej Ojca Kolbego to instytut świecki: tworzą go świeccy konsekrowani (misjonarki i misjonarze) oraz świeccy agregowani (wolontariusze). Razem stanowimy jedną rodzinę. Nie łączą nas jednak więzy pokrewieństwa, czy też tylko przyjaźni, lecz mocna więź duchowa: zawierzenie się Maryi. Z Nią, naśladując Jej przykład, pragniemy oddać się na służbę światu, aby wszędzie i w każdym momencie świadczyć o Bożej miłości.
Nasza rodzina jest duchowa: spotkanie z Chrystusem zmieniło historię i życie każdej i każdego z nas. Pozwoliliśmy się zdobyć przez Jego słowo, zafascynować Nim i wkroczyliśmy na drogę naśladowania Go – razem, każdego dnia, we wzajemnym dzieleniu się, które staje się pomocą i wzajemnym darem.
Instytut został założony w 1954 roku w Bolonii (Włochy) przez franciszkanina, kapłana z zakonu Braci Mniejszych Konwentualnych, ojca Luigiego Faccendę. Celem Instytutu jest stałe życie w Kościele duchowością maryjną i misyjną, którą pozostawił nam jako swoje dziedzictwo św. Maksymilian Maria Kolbe, męczennik Auschwitz. Jego duchowe doświadczenie, oparte na całkowitym oddaniu się Dziewicy Niepokalanej, jest bogactwem, które pragniemy przyjmować, wcielać w życie i przekazywać.

MISJONARKI

Poświęcone Bogu, by żyć w świecie i dla świata

Jesteśmy osobami konsekrowanymi świeckimi. Żyjemy darem konsekracji Bogu w świecie i dla świata, uobecniając wartości ewangeliczne w środowiskach, w które jesteśmy włączone. Niektóre z nas żyją we własnej rodzinie (z rodzicami, z rodzeństwem), inne – same, jeszcze inne natomiast – we wspólnotach życia braterskiego w tak zwanych Domach Niepokalanej.
Po czasie odpowiedniego przygotowania, poprzez publiczną profesję wieczystą trzech ślubów wiążemy się z naszym Instytutem na stałe w sposób pełny i wzajemny. Zobowiązujemy się do tego, by żyć życiem modlitwy wiernej i intensywnej, co pomaga nam rozpoznać obecność i działanie Boga w nas samych, w innych ludziach i w wydarzeniach.
Czystość, którą ślubujemy, jest naszym wyborem Boga jako jedynego Pana naszej historii. Wyrzekamy się miłości małżeńskiej, ale nie zamykamy się na życie i na miłość. Czujemy się bowiem kochane przez Boga osobiście i przez Niego wybrane, aby swoim życiem przekazywać miłość wszystkim, bez wyjątku, ludziom, których spotykamy, angażując w to wszystkie nasze zdolności, także uczuciowe.
Ślub ubóstwa pozwala nam naśladować Chrystusa, który z całą pokorą przyjął każdą ludzką rzeczywistość, nadając jej znaczenie i przemieniając ją od wewnątrz. Akceptujemy niepewność naszego bytu, pokładając, jako stworzenia, ufność w Bogu Ojcu. Świadome, że wybór takiego stylu życia należy łączyć z wymogami ewangelizacji, żyjemy zachowując umiar; pozwala nam to dzielić się ze sobą nawzajem tym wszystkim, kim jesteśmy i co posiadamy. W szczególności wierzymy w wartość solidarności, odpowiedzialnego użytkowania dóbr i czasu, profesjonalizmu i kompetencji w wykonywaniu pracy i w pełnionej posłudze apostolskiej.
Podstawową cnotą, która nas ożywia, jest posłuszeństwo wiary, które jest „słuchaniem-naśladowaniem” tego, co Jezus nam proponuje każdego dnia poprzez swoje Słowo. Na wzór Maryi Niepokalanej i wraz z Nią staramy się być otwarte na działanie Ducha, który przekształca naszą istotę na obraz człowieczeństwa Chrystusa. Ślub posłuszeństwa utrzymuje nas w stałym poszukiwaniu planu Bożego tu i teraz dla nas i dla świata. Jednocześnie czyni nas wewnętrznie dyspozycyjnymi i wolnymi do realizowania tego planu z miłości, z autentycznym „tak”, które łączy się z „TAK” Maryi, Służebnicy Pańskiej.
Profesja ślubów czystości, ubóstwa i posłuszeństwa jest wyborem wolności w miłości.

MISJONARZE

Jedna duchowość, jedna misja

missionari

Bogactwo duchowości św. Maksymiliana M. Kolbego, wiara i odwaga ojca Luigiego Faccendy dały początek innej obecności misyjnej: 11 lutego 1997 roku, przyjmując zaproszenie współbrata w Zakonie, o. Sebastiana Quaglio, i skutecznie przez niego wspierany, daje w Brazylii początek Instytutowi Misjonarzy Niepokalanej Ojca Kolbego. Instytut Misjonarzy, mimo iż jest jeszcze bardzo młody, działa i współpracuje z misjonarkami, na razie na bezkresnych polach Brazylii, marząc o przygotowaniu do rozprzestrzenienia się po całym świecie.

WOLONTARIUSZE

Pomóc innym poznać, pokochać i naśladować Maryję

volontariusze

Bogactwo duchowości św. Maksymiliana M. Kolbego, wiara i odwaga ojca Luigiego Faccendy dały początek innej obecności misyjnej: 11 lutego 1997 roku, przyjmując zaproszenie współbrata w Zakonie, o. Sebastiana Quaglio, i skutecznie przez niego wspierany, daje w Brazylii początek Instytutowi Misjonarzy Niepokalanej Ojca Kolbego. Instytut Misjonarzy, mimo iż jest jeszcze bardzo młody, działa i współpracuje z misjonarkami, na razie na bezkresnych polach Brazylii, marząc o przygotowaniu do rozprzestrzenienia się po całym świecie.

RODZINA MARYJNA

Być, żyć, świadczyć o Maryi

Zawierzenie naszego życia Maryi, Matce Bożej, jest podstawą duchowości zarówno misjonarek, jak i wolontariuszy. Każdy nowy dzień rozpoczynamy takim oto postanowieniem, wewnętrznym aktem, wyrażonym w modlitwie: „Dziewico Niepokalana, Ciebie otrzymuję jako dar Jezusa z Krzyża i całkowicie powierzam się Tobie”. Jest to wyrażenie naszego charyzmatu, tego szczególnego „podarunku”, który otrzymaliśmy od Boga.

Przed śmiercią na Krzyżu Jezus dał nam swoją Matkę i powierzył każdego z nas Jej miłości i Jej czułości – jak to opisuje św. Jan w swojej Ewangelii: „Niewiasto, oto syn Twój”, „Oto Matka Twoja” (J 19,26). Był to szczyt daru miłości Jezusa dla zbawienia świata, dlatego przyjmując to słowo czujemy się wezwani do życia nim w głębi naszej istoty, do tego by realizować je poprzez nasz styl życia, poprzez dawanie świadectwa i poprzez posługę.

Zawierzenie Maryi, gdy zostaje przez nas przyjęte, przekształca nas wewnętrznie w Nią, w sposób stały i stopniowy – tak jak to miało miejsce ze św. Maksymilianem Kolbe. To jest nasze największe pragnienie, nasz cel, nasz ideał: być Maryją. Nikt lepiej od Niej nie żył Bogiem i dla Boga.

RODZINA MISYJNA

Na drogach świata

„Idźcie na cały świat i głoście Dobrą Nowinę” (Mk 16,15)

Słowo, które Jezus skierował do swoich pierwszych uczniów, dzisiaj nadal rozbrzmiewa w naszych sercach. To polecenie przynagla nas i motywuje, aby żyć wymiarem misyjnym skierowanym na cały świat, czyli „rozszerzonym” ale zarazem też „szczegółowym”, czyli uważnym na każdą osobę, którą spotykamy.
Nasze zaangażowanie ewangelizacyjne opiera się na świadectwie i nauczaniu o. Alojzego Faccenda OFMConv, naszego Założyciela. Jego spojrzenie wiary i uwagi skierowanej na człowieka, inspirowane przykładem św. Maksymiliana Marii Kolbego, wciąż jest ważnym punktem odniesienia dla nas wszystkich.

Nasz charyzmat maryjno-misyjny prowadzi nas do spotkania z osobami w najprzeróżniejszych środowiskach. Towarzyszy nam w tych spotkaniach świadomość, że głosimy i jednocześnie otrzymujemy Pana od tych, których spotykamy. Charyzmat ten realizuje się i wyraża na różne sposoby, w zależności od krajów, w które jesteśmy włączeni. Oddajemy się ponadto na służbę Kościołowi lokalnemu i powszechnemu.
Jako misjonarki jesteśmy gotowe przekroczyć granice krajów, z których pochodzimy, aby pójść dokądkolwiek Pan nas pośle. Czynimy to w posłuszeństwie i ze świadomością szczególnego piękna i bogactwa każdego ludu, miejsca i kultury.